در قونيه چندانى از عوانان كشتند كه به وصف نگنجد . در تصحيح اين نسخه ، به علت منحصر به فرد بودن آن ، همواره سعى شده اصالت اثر از لحاظ سبك نگارش و شيوهء رسم الخط آن حفظ شود . چون شيوهء نگارش مؤلف مبتنى بر ايجاز فراوان است كه حتى مخل به نظر مىآيد ، در مواردى كلمه يا كلماتى را كه نانوشته مانده ، براى سهولت در درك مطالب در داخل قلاب [ ] اضافه كرده‌ايم . سبك نگارش ، انشاء و شيوهء رسم الخط مؤلف ويژگى دوران او را داشته كه تا اندازه‌اى براى خوانندهء روزگار ما نامأنوس مىباشد . علاوه بر اين عدم تطابق برخى از افعال با فاعل خود در بسيارى جاىها ، جمله‌ها را از روانى و سلاست انداخته است . برخى ويژگىهاى املايى و رسم الخط اثر نوشتن حرف « ك » به جاى حرف « گ » : كردكوه ( - گردكوه ) ، كرم ( - گرم ) ، يكباركى ( - يكبارگى ) ، كرميان ( - گرميان ) . نوشتن حرف « ج » به جاى حرف « چ » : جنگز ( - چنگز ) ، جغرى ( - چغرى ) . نوشتن حرف « غ » به جاى حرف « ق » : غراغروم ( - قراقروم ) ، ابغا ( - ابقا ) . نوشتن حرف « ز » به جاى حرف « ژ » : هزدهم ( - هژدهم ) . نوشتن حرف « ظ » به جاى حرف « ط » : ظاهر ( - طاهر ) . علاوه بر اين نويسنده برخى واژه‌ها را مطابق املاى مرسوم زمان خود نوشته ، كلماتى چون : مغل ، جنكز ، هلاؤ ، دوانزده ، خانها ، چار و اسطتونبول و . . . كه شكل رايج امروزى آن‌ها را ، مغول ، چنگيز ، هلاكو ، دوازده ، خانه‌ها ، چهار و استانبول و . . . بلافاصله بعد از هر كلمه در داخل قلاب [ ] اضافه كرده‌ايم .